Αφυπηρέτηση Ξουφαρίδη, Ιούνιος 2009

 

 

Το πώς μπορεί ένας σχολικός χώρος να συνδεθεί ενεργά και αποτελεσματικά με την κοινωνία, ανταποκρινόμενος στις σημερινές πιεστικές ανάγκες και απαιτήσεις, είναι πράξη συλλογικής και ομαδικής ευθύνης. Όμως για να μπουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς καθηγητές, μαθητές, γονείς και τοπική κοινωνία σε μια παραγωγική και συνεχώς αυτό-εκσυγχρονιζόμενη διαδικασία, αυτό καθορίζετε από τη βαρύτητα και το στίγμα της διευθυντική του παρουσίας.

 

Αγαπητέ Γιώργο,

 

5 χρόνια σ’ αυτό τον εξαίσιο χώρο, σ’ αυτό το θαυμάσιο σχολικό περιβάλλον έδωσες  το δικό σου στίγμα και αφυπηρετώντας, αφήνεις τη δική σου σφραγίδα δημιουργώντας ένα πρωτόγνωρο, για τα δεδομένα της Κύπρου, εκπαιδευτικό δόγμα. Ένα δόγμα το οποίο μέσα από την εκπαιδευτική διοικητική διαδικασία έχει επίκεντρο και προμετωπίδα τον άνθρωπο και την κοινωνική ευαισθησία. Έχεις τολμήσει και έχεις απαγκιστρωθεί από παλαισυντηριτικές αντιλήψεις περί του τι σημαίνει σχολική διοίκηση, που θέλει το διευθυντή απόμακρο, ψυχρό και αυστηρό, ωσάν και βρισκόμαστε σε στρατώνες και όχι σε χώρους που πλάθονται και διαμορφώνονται νεανικές ψυχές και συνειδήσεις.

 

Εδώ σ’ αυτό το σχολείο έφερες και εμπέδωσες ένα νέο φιλελεύθερο πνεύμα έκφρασης και δράσης, τόσο μεταξύ των καθηγητών όσο και μεταξύ των μαθητών, δημιουργώντας ακούσια συνθήκες  και περιβάλλον ατομικής και συλλογικής διεκδίκησης.

 

Όλοι μαζί δώσαμε πολλές μάχες και φέραμε πολλές ανατροπές. Όλοι μαζί, με σένα εμπνευστή και καθοδηγητή  παλέψαμε, αρνούμενοι να συμβιβαστούμε με γραφειοκρατικά κατεστημένα, που αντιμάχονται την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό . Αρνηθήκαμε και συγκρουστήκαμε μετωπικά, γιατί μας επέτρεψες να σχηματίσουμε άλλη αντίληψη περί του τι είναι σύγχρονη εκπαιδευτική διοίκηση.  Μια σύγχρονη εκπαιδευτική διοίκηση που θέλει ένα σχολείο ανθρωποκεντρικό και δημοκρατικό, που αναζητεί να φτιάξει πολίτες με φιλελεύθερη σκέψη και βούληση, γιατί αυτό επιτάσσει και πιεστικά απαιτεί η κατοχική ιδιομορφία του τόπου στον οποίο ζούμε.

 

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες όλοι μας, καθηγητές και μαθητές, αναθεωρήσαμε τις απόψεις και τις αντιλήψεις μας για το τι είναι σχολείο. Σ’ αυτά τα πέντε χρόνια που σε είχαμε δίπλα μας, πραγματικά μας έκανες να νοιώσουμε το σχολείο σαν ένα χώρο στον οποίο παύει  να υπάρχει το άγχος του χρόνου. Ένας χώρος που μας προκαλεί πραγματική χαρά και ευτυχία που ερχόμαστε, γιατί είναι διασπαρμένος με έντονο και αμφίδρομο συναισθηματισμό.

 

Η ποικιλόμορφη διοικητική σου παρουσία μέσα από το σχολείο μας, συνδυάζετε με την κτιριακή και υλικοτεχνική αναδόμηση και εκσυγχρονισμό του σχολικού χώρου, που φέρει αποκλειστικά το δικό σου στίγμα. Σε βλέπαμε όλα αυτά τα χρόνια να τρέχεις σε κάθε γωνιά και να εναλλάσσεσαι διάφορους ρόλους, εξωγενείς πολλές φορές με τον παραδοσιακό ρόλο του διευθυντή, στην προσπάθεια σου να δημιουργηθεί ένα σχολείο αντάξιο της ποιότητας και των φιλοδοξιών των ανθρώπων που το αποτελούν. Αυτό ήταν το μεγάλο στοίχημα που έθεσες με τον εαυτό σου, ερχόμενος κόντρα πολλές φορές με αναχρονιστικές και παράλογες εντολές και απόψεις της κεντρικής διοίκησης, γιατί το άγχος σου και η έγνοια σου ήταν τα παιδιά και μόνο αυτά. Παιδιά τα οποία σε μεγάλο ποσοστό είναι μη προνομιούχα, αφού προέρχονται από απόμακρες περιοχές της υπαίθρου καθώς και από οικογένειες μεταναστών. Όμως αφυπηρετώντας δικαιούσαι να το παινευτείς, χωρίς ίχνος πλεονασμού και υπερβολής, ότι  έφτιαξες ένα σχολείο που έδεσε αρμονικά το χώρο και τους ανθρώπους. Ένα σχολείο για το οποίο όλοι περηφανευόμαστε που είμαστε μέλη του.   

 

Όμως προσωπικά νοιώθω, έστω και αν ποτέ σου δεν το εξέφρασες, ότι αφυπηρετείς με ένα κρυφό παράπονο. Παράπονο μα συνάμα και επιθυμία, για το ότι ήθελες να κλείσεις την καριέρα σου υπηρετώντας στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Εκεί που πέρασες τα ονειρεμένα μαθητικά σου χρόνια. Στην αγαπημένη σου πόλη που μας έκανες και μας, που ποτέ δεν την ζήσαμε και ζωντανή δεν την είδαμε, να την αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο,  αφού μας μετάγγιζες καθημερινά το πάθος και τον πόθο σου για επιστροφή.

 

 

Αγαπητέ  Γιώργο,

 

εκ μέρους των καθηγητών, των μαθητών και του προσωπικού του Γυμνασίου Λινόπετρας σ’ ευχαριστούμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας για τα υπέροχα, παραγωγικά και μεστά χρόνια που περάσαμε μαζί, υπηρετώντας καθημερινά τη νεολαία του τόπου μας.

 

Σ’ αυτό εδώ το χώρο έζησες και ζήσαμε φορτισμένα ωραίες στιγμές. Εδώ είναι ο χώρος που πιότερο αγάπησες και αγαπήθηκες, έστω και αν θα δυσκολευτείς να έρθεις σαν επισκέπτης, όπως σε μιαν ανύποπτη στιγμή μου ανάφερες, αναλογιζόμενος προφανώς τον έντονο συναισθηματισμό. Όμως για όσους θα μείνουν, θα φύγουν και θα ρθούνε, θα σε αναπολούμε γιατί σε αγαπούμε. 

 

 

Αποχαιρετιστήρια ομιλία Παντελή Νικολαϊδη, 25 Ιουνίου 2009